หัวใจเต้นแรงเมื่อผ่านการฟาดเบียร์ไปร่วมสิบลิตร

ลิ้นเฝื่อนๆจากรสเบียร์ที่เจือกับน้ำย่อยซึ่งไหลย้อนทะลักออกมาจากปาก

 

เดินโซซัดโซเซไร้ทิศทาง มีเพียงกำแพงที่อยู่เคียงข้างไว้เกาะพิง

ชีวิตเดียวดายดูหดหู่และห่อเหี่ยว

ร่ำไห้คนเดียวในคืนเปลี่ยวท่ามกลางแสงจันทร์

 

อกหักซัดเหล้าเบียร์ดื่มคลายทุกข์ชั่วคราว

ตื่นมาจมทุกข์ปวดหัว คลื่นไส้เพราะรสสุรา

 

ความรักหอมหวานกลับแปรขม

เพียงลมพัดผ่านรักจางง่ายดาย

 

หากรักนั้นมิได้ไม่มั่นคง

มีเพียงคนต่างหากที่เปลี่ยนแปลง

 

ความรักไร้เหตุผลยามก่อเกิด

แต่เต็มไปด้วยเหตุผลเมื่อแตกดับ

 

หัวใจบุรุษกำเนิดจากหนึ่งหญิง

แต่ถูกทำลายได้โดยหลายอิสตรี

 

ไร้เรื่องจีรังหากรั้งชีวิตอยู่บนโลกนี้

ไม่มีอะไรไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่ต้องใช้เวลา

ใครว่าคีรีนั้นมิเคลื่อนย้าย

หากยังสึกกร่อนเมื่อลมแรง น้ำพัดหลายขวบปี

 

รักอ่อนแอ

และเปราะบางมากกว่านั้นนัก

 

รักร้อนแรง

และเย็นเยือก

 

รักหอมหวาน

และขื่นขม

 

รักสวยงาม

และโหดร้าย

 

ท้ายสุดยังมิวายต้องค้นหา...

 

 

เราทำเพลงแจ๊ซให้กลายเป็นเพลงป๊อป

 

“ยุคสมัยที่การเกษตรครอบงำเศรษฐกิจจบไปนานแล้ว
ยุคอุตสาหกรรมเองก็ใกล้ถึงจุดอวสาน
ลมหายใจของเศรษฐกิจมิได้ก้าวไปบนทิศทางการผลิต
แต่เพียงอย่างเดียวอีกต่อไปแล้ว
ถ้าเช่นนี้ ลมหายใจของเศรษฐกิจกำลังจะก้าวไปทางไหนอีกล่ะ
… หากไม่ใช่การเบนความสนใจ”

Straw Dogs, 2002 by John Gray
ถอดความโดย วัฒนา มานะวิบูลย์
จากหนังสือ Brand Royalty