Charlie Bangkok... 的个人资料Bangkokian's Space, Life...照片日志列表更多 ![]() | 帮助 |
|
2月13日 ศุกร์ 13 ฝันหวามผมเผลอเดินตามเธอไปจนลงรถไฟฟ้าผิดสถานี...
ไม่ใช่ความคิดของใคร
ไม่ใช่ของผม
และ...ไม่ใช่ของเธอ
ถ้าจะโทษ คงโทษได้แค่เพียงว่า
เป็นความผิดของเสื้อชั้นในสีแดงตัวนั้น...
แรงดึงดูดประหลาดที่ประสมกลมกลืนระหว่างเสื้อชั้นในสีแดง
และ ชุดนักศึกษาตัวเล็กนั้นมันช่างยากจะต่อต้าน
เย้ายวนอย่างประหลาด
และผิดกาละเทศะอย่างไร้ทางให้อภัย
แต่ผมให้อภัยกับความผิดปกติที่เย้ายวนนั้น
การไม่ลงตัวที่แปลกประหลาด และผิดกาละเทศะอย่างเป็นที่สุด
มันทำให้ผมเดินตามจนต้องลงสถานีรถไฟฟ้าผิด
ย้อนเวลากลับไปเมื่อสัก 15 นาทีที่แล้ว...
ประตูรถไฟฟ้าที่สถานีทองหล่อทำให้ผมได้พบกับเธอ
ด้วยจำนวนคนที่เบียเสียดยัดเยียดราวเม็ดข้าวเหนียวในกระบอกไม้ไผ่
ดูอึดอัดแนบแน่นเหมือนน้ำกะทิข้นๆที่ถูกราดจนชุ่มเม็ดข้าวเหนียวในกระบอกข้าวหลาม
เราเป็นเม็ดข้าวที่อยู่ติดกัน...
ด้วยความสูงระดับเกินปกติของคนในสยามประเทศ
183 เซนติเมตร เป็นระยะทางจากพื้นถึงสุดขอบหัวของผม
มันทำให้ผมมีมุมมองบางอย่างที่ทำให้ผู้ชายสูง 160 ต้องอิจฉา
ด้วยความสูงเฉลี่ยของหญิงไทยที่มักจะไม่เกิน 160 เซนติเมตร
มันทำให้เกิดมุมมอง 45 องศา ระหว่างสายตาของผม กับขอบเสื้อของท่านสุภาพสตรี...
ถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจ
มันก็ทำให้ผมเห็นภาพที่เหมือนว่า
มีผู้หญิงมาก้มเก็บของอยู่ต่อหน้าผมตลอดเวลา
และพอดี...
วันนี้
ดันมีผู้หญิงที่ใส่ชั้นในสีแดง
เหมือนกับเธออยากประกาศให้ผมรู้ว่าพรุ่งนี้เป็นวาเลนไทน์
มายืนยั่วสายตาของผมอยู่ตรงนี้
ผมจึงต้องทำบาปอย่างไม่ตั้งใจ
สายตาผมเลยไม่อาจ ลด ละ เลิก แลมอง
สิ่งที่ต่อต้านศีลธรรมที่อยู่ตรงหน้านี้
ศีลธรรมไม่เคยต่อต้านสีขาว สีแดง และสีชมพูได้
ด้วยความที่เป็นคนหัวโบราณเป็นบางครา
ในฐานะรุ่นพี่ที่มีชีวิตอยู่มายาวกว่า
ผมอยากเดินไปบอกน้องเขาว่า
แต่งตัวแบบนี้มันอาจจะทำให้น้องเขาลงหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์ในวันพรุ่งนี้
ในสภาพที่ไม่มีชีวิต และไม่มีกระโปรง
แต่ด้วยความที่ผมเป็นคนไทยและรักสงบ
ผมเลยคิดว่าไม่ใช่เรื่องของผมที่จะพูด
ผมคงทำได้เพียงการปรามด้วยสายตา...
จนอารมณ์เผลอไผลไหลลงรถผิดสถานี
มารู้ตัวอีกทีน้องเขาก็เดินไหลไปที่ไหนก็ไม่รู้
แถมผมก็ยังต้องเสียเวลาเดินทางไปให้ถึงที่ที่ผมต้องไป
เสียเวลา เพราะสายตาพาไป
อย่างไรก็ตาม...
อย่างน้อยวันนี้ผมก็ไม่ได้เสียอะไรไปเปล่าๆ
เพราะผมได้วัตถุดิบไปนอนฝันหวามในคืนนี้ซะแล้ว...
2月12日 วันนี้คุณบอกกับผมว่าวันนี้... ดูเหมือนผมจะเปลี่ยนไป
...ดูเหมือนผมโรแมนติคกับคุณน้อยลง
ผมก็อยากจะบอกว่า ผมก็รู้สึกเหมือนกับคุณ
คุณก็เปลี่ยนไป ...คุณเคยฟังผมมากกว่านี้
...เคยเสียงเบากว่านี้
คุณบอกกับผมว่า... ที่ผมเป็นแบบนี้
มันคงเป็นเพราะว่าผู้ชายมีโปรโมชั่นในช่วงต้นของความรัก
...และตอนนี้มันคงหมดลงแล้ว
ผมก็อยากจะบอกคุณว่า ผมก็รู้สึกไม่ต่างอะไรไปจากคุณเหมือนกัน
เพียงแต่ผมอยากจะบอกว่า
วันนี้ผมรักคุณมากกว่าตอนที่ผมโรแมนติคขนาดนั้น
วันนี้ผมรักคุณมากกว่าช่วงที่คุณบอกว่าเป็นโปรโมชั่น
วันนี้ผมขาดคุณไม่ได้...
ชีวิตผมคงมีความหมายน้อยลง ถ้าขาดคุณไป
วันที่คุณเรียกว่าโปรโมชั่น
ผมบอกได้ไม่ยาก ว่าความผูกพันธ์แค่นั้น
ผมจากคุณไปได้ง่ายแค่ไหน...
ผมไม่รู้ว่าสิ่งหอมหวานที่คุณอยากได้
มันทดแทนด้วยความรักที่มากขึ้นได้มั้ย
เพราะตอนนี้มันมากกว่าความหอมหวานในวันนั้น...
...มากมาย
2月10日 M Vทำไมพระเอก-นางเอกต้องอยู่หอห้องเดียวกัน ทั้งๆที่ดูไปนางเอกไม่น่าอายุเกิน 18
ทำไมพระเอกต้องไปมีอะไรกับผู้หญิงอีกคน แล้วก็มาบอกนางเอกว่าผมไม่ได้ตั้งใจ
(แหม... ทำไปได้ ทำยังกับถอดรองเท้า ถอดถุงเท้า ถอดเสื้อ ถอดกางเกง ถอดกางเกงใน (แถมใส่ถุงยาง) ไม่ต้องใช้ความตั้งใจ)
ทำไมนางเอกต้องไปเป็นชู้กับคนมีเมียแล้ว ...แถมบางทีรู้แล้วก็ไม่ยอมเลิก
ทำไมนางเอกต้องขายตัวหาเงิน??
ทำไมพระเอกมิวสิคโง้โง่ ชู้แต่ละคนไม่เห็นมีใครสวยกว่านางเอกมิวสิคสักกะนิด??
ทำไมต้องฆ่าตัวตายเวลาอกหัก???
ทำไมนางเอกลืมแฟนเก่าไม่ได้ ทั้งๆที่แฟนใหม่หล่อกว่า ดีกว่า มากมายยยยยย
ทำไมนางเอกสวยๆ ต้องเจอกับพระเอกนิสัยเหี้ยๆ
ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
2月7日 คุณค่า...บางเวลาเกิดคำถามถามตัวเองว่า
เราทำอะไรอยู่...
เราเกิดมาบนโลกนี้ทำไม...
และเราจะต้องทำอะไรเพื่อให้การเกิดมานี้คุ้มค่า
เวลาของคนเรามีเพียง 80 ปีโดยเฉลี่ย
คิดเป็นเวลาเพียง 7,200 เดือน
คิดเป็นเวลาเพียง 2,628,000 วัน
คิดเป็นเวลาเพียง 63,072,000 ชั่วโมง
คิดเป็นเวลาเพียง 3,784,320,000 นาที
คิดเป็นเวลาเพียง 227,059,200,000 วินาที
เราใช้เวลาไปเท่าไรในการเสียใจ
ใช้เวลาเท่าไรในการโทษคนอื่น
...และใช้เวลาเท่าไรในการที่จะพัฒนาตัวเอง...
2月5日 ความรัก...ขอถามโลกหล้าความรักนั้นเป็นฉันใด....
เป็นประโยคเปรยจากเรื่อง มังกรหยก ภาคจอมยุทธ์อินทรี (อาจจะมีชื่อื่นมากมาย แลวแต่รอบที่พิมพ์ สำนักพิมพ์ ผู้แปล ฯลฯ)
ที่ผมชื่นชอบมากๆ เพราะมันทำให้ผมมาหวนคิดถึงเรื่องของความรักของหนุ่มสาวในยุคปัจจุบันนี้
ผมเคยเกิดคำถามกับเรื่องของระยะทาง เวลา และความรัก อยู่บ่อยครั้ง
ทำไม หนุ่มสาวหลายๆคู่เพียงอยู่ห่างกัน ก็ต้องเลิกกันไป
ประหนึงประโยคข้ออ้างแดกดันอย่าง รักแท้ แพ้ใกล้ชิด กระนั้นหรือ?
ผมมีเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ หลายๆคน ที่ต้องเลิกลากับคนรักเพราะว่าต้องไปศึกษาต่อเมืองนอก
หรือต้องไปปฏิบัติงานอยู่ต่างจังหวัด หรือจะอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ไม่ค่อยมีโอกาสได้เจอกัน
ด้วยว่าสาเหตุของการเลิกนั้นก็มักจะหนีไม่พ้นข้องอ้างว่า "ห่างกัน"
แต่ทำไมในยุคก่อนนั้น
คนสมัยก่อนหลายๆคน เขาถึงฝ่าฟันผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาได้
ทั้งๆที่การสื่อสารนั้นไม่ได้สะดวกสบายกันอย่างทุกวันนี้
ปัจจุบันนี้เพียงเราอยากโทรหาคนที่อยู่ห่างไกล
มันไม่ใช่เรื่องยากแต่อย่างไร
แต่ในสมัยก่อน การเขียนจดหมายเป็นทางเลือกเดียวที่คนรักจะติดต่อกันได้...
พ่อแม่ของน้องที่ออฟฟิซผมเขารักกันผ่านจดหมายเป็นเวลา 10 ปีเต็ม
ด้วยเหตุที่ต้องอยู่ห่างกัน
แต่ปัจจุบันผมเห็นคนไปเรียนเมืองนอกแค่ 3 เดือนก็เลิกกับคนที่เมืองไทย
แล้วก็ไปคบกันเองกับคนใหม่ที่เจอที่เมืองนอก
อย่างนี้คือความรักหรือ??
ผมมองว่าหนุ่มสาวสมัยนี้คบกันเพียงหวังจะเอาๆกันเป็นเป้าหมายหลัก
พอได้เอาก็เลยหลงลืมไปว่า รัก คืออะไร
ผมเชื่อว่าหลายๆคบกันไปโดยปราศจากความรัก
มันเลยไม่มีกาวอะไรที่จะประสานให้คนสองคนอยู่กันได้ตลอดไป...
วันนี้ผมโชคดีที่มีโอกาสได้รู้จักความรัก
ความรักที่ผ่านหัวสมอง ไม่ได้ผ่านหัวอวัยวะเพศ
ขอบคุณที่ยังเหลือความรักบนโลกใบนี้...
Asking the world what is love 2月4日 แรงบันดาลใจ "ข้ออ้างมักง่ายๆจากคนที่ชอบลอกเลียน"from : http://bangkokian.maxincube.com/ ผมได้ติดตามอ่านกระทู้หนึ่งใน pantip.com ที่ชื่อว่า แบบนี้พอจะเรียกว่า นิตยสารลวงโลกได้ไหมครับ? มาตั้งแต่วันก่อน มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับนิตยสารหัวดังระดับโลกอย่าง SEVENTEEN ที่ทำงานอย่างชุ่ยๆ (ในวันที่ผมเขียนบทความนี้ความจริงทั้งหมดยังไม่ปรากฎออกมา สิ่งที่ผมนำมาเขียนจึงเป็นเพียงการรวบรวมข้อมูลมาเท่าที่ข้อมูลมีในเวลานี้ครับ) โดยการนำเอารูปจาก website Multiply.com ของคุณ Arch (http://archphoto.multiply.com/) มา retouch อย่างตั้งใจ และแถมใส่เป็นบทสัมภาษณ์จากนางแบบไว้ภายในหนังสือ (ซึ่งสืบทราบภายหลังว่า กอง บก.มันนั่งเทียนเขียนเอง)โดยที่ทางกอง บก. ไม่ได้ติดต่อทั้งทางเจ้าของรูป และนางแบบมาก่อนว่าจะขอนำรูปไปใช้
ส่วนตัวผมอยากให้เจ้าของรูป และน้องนางแบบดำเนินคดีความให้ถึงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพราะผมก็เบื่อเต็มทีกับการที่เห็นคนทำนาบนหลังคนแบบนี้ ลองดูรูปที่ผมนำมาจากกระทู้ใน pantip ตามลิงค์ด้านบนมาเปรียบเทียบดูกันครับ ด้านบนนี่คือหน้าตาของหนังสือหน้าที่ 108 ครับ พอลองศึกษาข้อมูลกันต่อไปเรื่อยๆผมก็พบว่ามีกรณีคล้ายๆกันแบบนี้ โผล่ว่อนออกมาเต็มกระทู้ pantip ไปหมด ทำให้มานั่งคิดกันว่า ยิ่ง new media เติบโตมากขึ้นเท่าไร ผมมองว่ามันไปเอื้อให้เกิดผลในแง่ลบตามมาด้วย แน่นอนว่าประโยชน์มันมี แต่เรื่องไม่ดีก็มีตามมา ทั้งในการลอกเลียนกันแบบนี้ ทั้งในการลักลอบแอบขโมยข้อมูล หรือการใช้ Social Network ในการขายบริการ อาจจะได้เวลาแล้วก็ได้ที่สังคมไทยต้องแก้ปัญหาที่ต้นเหตุจริงจัง ไม่ใช่ไปปิดไฮไฟว์ แต่น่าจะเริ่มจากการเลิกออกอากาศละครที่ขโมยผัวแย่งเมียกัน หวังว่าประเทศนี้ จะมีโอกาสเป็นที่ๆน่าอยู่ให้กับลูกหลานรุ่นต่อไปของพวกเรา… บทความเกี่ยวข้อง และ อ้างอิง แบบนี้พอจะเรียกว่า นิตยสารลวงโลกได้ไหมครับ? 2月2日 รู้จักตัวเองผมกำลังทำความรู้จักกับตัวของผมเองใหม่
ผมอยากรู้จักกับตัวตนของผมเมื่อสักสอง-สามปีที่แล้วอีกครั้ง
ในวันนั้นมันมีอะไรแตกต่างจากวันนี้หลายๆอย่างๆ
อย่างน้อยหน้าท้องก็แบนราบกว่านี้
อาจจะไม่มีซิกแพคสวยเหมือนนายแบบโฆษณากางเกงใน
แต่ก็พอไปวัดไปวา เดินทอดเสื้อบนชายหาดได้
ในวันนั้นผมกลับถึงบ้านตอนตีสาม กินเหล้าเต็มคราบ
แล้วลุกมาวิ่งจ๊อกกิ้งที่สวนหลวง ร.9 ได้ตอนหกโมงเช้า
ตอนนี้ลากตัวเองให้ตื่น ให้หายมึนก็ไปเข้าไปสี่โมงเย็น
ผมเลยต้องพยายามตื่นหกโมงเช้าอีกครั้ง
ทั้งๆที่อยากนอนอีกสักสองชั่วโมง
พยายามลากตัวเองไปฟิตเนสให้ได้ทุกๆวัน
พยายามกลับมายกน้ำหนักให้ได้น้ำหนักเท่าเดิม
วิ่งให้ได้ไกลเท่าเดิม นานเท่าเดิม
ยังมีอีกหลายๆเรื่องที่ผมอยากรู้จักตัวเองอีกครั้ง
ต้องพยายามมากขึ้นๆอีกๆ |
|
|